Sizlerden Gelenler

Mutluluk Damıtmak …

HEP MUTLULUK DAMITABİLMENİZ DİLEĞİYLE…

Önce bir hesap yaptık çocuklarla:
Çoğu, akşam 9 civarı uyuyormuş.
Sabah da 7’de kalkıyorlar. Yani günün 10 saati uykuda geçiyor. Okul, akşam 4’e kadar… 9 saat de orada geçti; kaldı 5 saat… 5 saatin 1’i ödevle geçiyor, 1’i yemek telaşıyla, 1’i uyku hazırlığıyla, 1’i de TV karşısında…

Kalan son saatte kimi arkadaşlarıyla, kimi atariyle oynuyordu. Dinleyiciler arasında veliler de vardı. Bu hesabı yapınca fark ettik ki, çocuklar bizim hayatımızın tamamını kaplıyor gibi gözükse de aslında biz onların hayatında yokuz. Yemeğini hazırlıyor, ödevine yardım ediyor, banyosunu yaptırıyor,uyutuyor,giydiriyoruz. Ona iyi eğitim, besleyici yemek, vaktinde uyku, sağlıklı yaşam sununca, arada başını okşayıp öpünce görevimizi yaptık sanıyoruz. Bunlar o kadar yorucu ki, hepsi bittiğinde onu bir televizyon ya da bilgisayar ekranı karşısına oturtup biraz “kafa dinlemek” istiyoruz. Çünkü işimiz var; çok işimiz var.

Sonra şikâyetlerini anlattı çocuklar…

Ana babaları işten eve geç ve yorgun geliyordu. Gelince ya televizyon ya telefonla meşgul oluyordu. Ben de kışkırttım biraz… “Eğitin onları” dedim. Siz, hayatın kaynağına onlardan daha yakınsınız. Çünkü oradan yeni geldiniz. Oysa onlar sevginin tadını unutacak kadar büyüdüler.
Yardımcı olun onlara… Sevgiyi hatırlatın.
”İşlerinin çok olduğunu” söyleyeceklerdir.
Aldırmayın. TV kumandasını, cep telefonlarını alıp saklayın usulca… Sizi dünyaya getirmekle işlerinin bitmediğini, tersine başladığını hatırlatın.
“Akşamüstü işyerini basın, önündeki kâğıda ”Ben her işinden daha önemliyim” yazın.
Elinden tutup sokağa çıkartın. Sirke, sinemaya, yemeğe götürün onları… Arkadaşlarınızla, kahramanlarınızla tanıştırın. Derslerinizi, dertlerinizi anlatın.
Mutluluğu bilmiyorlar, bilseler de hemen yanı başındayken görmüyorlar onlar. Yaşlanınca da pişman olup ”Ah keşke zamanında…” diye başlıyorlar. İyisi mi vakit varken tanıştırın mutlulukla…

VE “Sevgiyi öğretin onlara… en baştan…”

Ana babalarıyla neler yapabileceklerini de düşündük çocuklarla. Birlikte resim yaptıklarını düşlediler… resimli günlük tuttuklarını…
Birbirlerinin fotoğrafını çekip ortak bir albüme koyduklarını…
Pamuğa limon çekirdeği ekip her gün büyümesini izlediklerini…
Hayalleri tokuşturup ortaklaşa masal yazdıklarını…
Birlikte şarkılar söyleyip teybe kaydettiklerini…
Ortak figürler yaratıp dans ettiklerini…

Ne çok şey vardı yapacak; evdeki malzemeden mutluluk damıtmak için hayata…

Aliriza Alkan

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply