Browsing Tag

Çanakkale

İç ve dış dünyalarımız

Kendi İç Dünyamız

Kendi iç dünyamızda mutlu olmadığımızda neler olduğunu hepimiz kendimizce biliyoruzdur. Kendi iç dünyamızı, dış dünyamıza açılan bir pencere gibi görürsek, anlamalıyız ki; o pencerenin içi ve dışı ne kadar bulanık ve kirli olur ise, dış dünyayı görmemiz, algılamamız da o kadar zor olacaktır. Tahmin edebileceğiniz gibi tesi de doğrudur.

Pencerenin iç kısmını kendi iç dünyamız, dış kısmını da dış dünyamız ile iletişim içerisindeyken bize dokunan tüm olgular olarak izah edebiliriz. “Berrakımsı bir görüntü” için hem pencerenin içinin hem de dışının mümkün olduğunca temiz olması gerektiği konusunda sanırım hemfikir olabiliriz.

Öncelikle pencerenin iç kısmına yani kendimize odaklanalım. “Berrakımsı bir görüntü” diye yazmıştım çünkü maalesef tam anlamıyla net bir şekilde olan biteni anlamak ya da tertemiz olmak mümkün değildir. Çünkü bir birey için ne öğrenilebilecekler bitebilecek, ne de olan bitenler bir ömür içerisinde tamamen idrak edilebilecektir.

Ayrıca, iç dünyamızdaki yani ruhumuzda bulunan “yaramaz çocuklar” bizi tam anlamı ile hiçbir zaman yalnız bırakmayacaklardır.

Yani okuduğumuz bir sürü kaynakta anlatılan saf, komple mutluluk ya da tertemiz bir insan ruhu yoktur, olmadı ve olmayacaktır. Kötü haber değil mi? Evet biraz… Fakat gerçek bu maalesef.

Peki madem tam anlamı ile başaramayacağız, niçin bu kadar gayet edelim ki? Nedeni; daha çok mutlu olmaktır ve bunun için de içimizdeki ” Yaramaz Çocuklar “ı mümkün olabildiğince kontrol edebilmemiz gerekecektir …

Onlar yani ” yaramaz çocuklar ”; kontrolden ve duygularımıza istedikleri gibi hüküm edememekten hoşlanmazlar. Onlar, bizimle yani duygularımızla oyun oynamak ve daima kazanmak isterler. Ben “yaramaz çocuklar” diyorum onlara.

Kimdir bu yaramaz çocuklar acaba ?

Continue Reading